امروز شنبه، 23/10/1385، مراسم يازدهمين دوره معرفي پژوهش فرهنگي سال در تالار آسمان(جنب كاخ سعدآباد) تهران برگزار گرديد. به قول دبير محترم، در اين برنامه از ميان 300 اثر ارسال‌شده به دبيرخانه، 42 عنوان به مرحله داوري نهايي رسيده و 13 اثر از اين تعداد به عنوان آثار برتر انتخاب شده‌اند. در اين جلسه كتاب گنجینه گویش فارس(گويشهاي حوزه كازرون) كه توسط دوست ارجمند جناب آقاي عبدالنبی سلامی گردآوري، و فرهنگستان زبان و ادب فارسي آن را منتشر كرده است، جزو آثار برگزيده قرار داشت. اين موفقيت را به جناب سلامي و همشهريان گرامي تبريك مي‌گويم.

در كتاب آثار الرضا، تأليف صدرالسادات سلامي كازروني آمده است: «نظر بر آن كه بناي اول آن (شهر كازرون) بر مثلث نهاده شده، خلق آن طرفه و بهره در شهر خود از خود نمي‌برند[1]». اما در باب رابطه ميان مثلث و «بي‌بهرگي مردم از شهر خود» و لابد نحوست آن، توضيحي در تعليقات كتاب نيامده است.

مي‌دانيم شهر قديم كازرون كه در شرق كازرون فعلي قرار داشته است، در متون قديم به  "بلدالعتيق" و "شهر كهنه" مشهور بوده و منسوبين به اين منطقه را بلدي مي‌گفته‌اند. اما بنا بر آنچه در فردوس المرشديه[2] آمده است پيش از آغاز فعاليتهاي مذهبي شيخ ابواسحاق و ساخت مسجد جامع توسط او، كازرون جديد متشكل از سه روستاي نورد، دريست و راهبان بود كه سه ضلع يك مثلث را  تشكيل مي‌دادند.

در لغتنامه دهخدا، ذيل مثلث آمده است:

«هر دو تعويذ است(شكل مثلث و مربع)، اما در خاصيت هر دو اختلاف است. بعضي مربع را نحس و مثلث را سعد و بعضي بالعكس گفته‌اند. و نحوست مثلث از بيت حزين لاهيجي معلوم مي‌شود:

          جهان يكسر خراب از وضع اين مسندنشينان شد

           مـثـلث بـــود خــاصيـــت هـمــانــا ايــن مــربـع را 

تبصره: از خرافي بودن اين اعتقاد كه بگذريم، خوشبختانه از ظواهر امر بر مي‌آيد كه برخي علماي علوم غريبه، مثلث را سعد دانسته‌اند و اميدواريم اين تغيير نگاه باعث شود ازين به بعد مردم شهر از زادگاه خويش بهر‌ها ببرند و دوران نحوست را تمام شده بپندارند.

در منشآت خطي كتابخانه مجلس(سناي سابق)، متن زير كه فرماني است از شاه سلطان حسين صفوي در منع تراشيدن ريش، با نام رشيداي كازروني ثبت شده است. هم از بابت نويسنده و نيز ظرافتهاي ادبي و هم نكاتي در اوضاع اجتماعي آن دوران، كه گاه بي‌شباهت به ديگر روزگاران نيست، در اين‌جا آورده مي‌شود. اين متن در كتاب اسناد و مكاتبات تاريخي ايران، عبدالحسين نوايي، تهران،  انتشارات علمي و فرهنگي، ۱۳۷۰.(چاپ سوم) ص ۴۱۰، نيز بدون نام رشيدا آمده است.  

" چون احياي سنت سيدالمرسلين(ص)، زينت عذار روزگار دولت ما گشته، و زلف توبرتوي ازاله بدعت، زيب رخسار خورشيدانوار فطرت ما آمده، مَهما اَمكن ملاحظه موبه‌مو از امور ملّت سيدالثقلين نموده، در تحريك سلسله اجراي احكام شريعت، يك‌سر مو فروگذاشت نمي‌فرماييم. و غبار خط بدعت و ضلالت از چهره احوال و اوضاع نوخطان مناهي زدوده مي‌گردانيم. ( لطفا ادامه مطلب را کلیک کنید)

دو نو یافته کازرون پژوهی را در وبلاگ سرور گرامی آقاشیخ علی صدرایی خویی بخوانید. با سپاس از حضرتشان:

http://sadraiy.blogfa.com/post-64.aspx