فتح قسطنطنيه (کنستانتين) مرکز امپراطوري روم شرقي (بيزانس) از ابتداي ظهور اسلام آرزوي بزرگ مسلمانان بود و لشکرکشي هاي بسيار به منظور فتح اين پايگاه مهم مسيحيت بارها انجام گرفت و ناکام ماند تا آنکه در سال 856 قمري اين شهر به تسلط عثمانيان که خود را جانشينان پيامبر مي دانستند درآمد و از آن پس سلطان محمد عثماني، محمد فاتح خوانده شد و نام شهر به استانبول تغير يافت.

به رسم رايج آن زمان، سلطان فاتح پيروزي خود را با ارسال فتحنامه هايي به ديگر امرا و پادشاهان اعلام مي داشت. يکي از اين فتحنامه ها در نسخه اي خطي متعلق به کتابخانه ملک تهران (ش3781)  موجود است. در اين سند ارزشمند که براي سلطان ابوسعيد گورکان(پادشاه ماورالنهر و خراسان) فرستاده شده است، سلطان عثماني پيروزي خود را در اين جنگ، با استناد به حديثي از پيامبر مبني بر آنکه "زماني فرا خواهد رسيد كه هفتادهزار نفر از فرزندان ابواسحاق استانبول را فتح خواهند كرد و اين فتح نه با شمشير بلكه با بانگ تكبير خواهد بود"

محور  گفت و گوی صفحه ۱۲ روزنامه آینده نو امروز (۱۸/ ۹/ ۱۳۸۵) با عنوان

"چشم اندازی نو در عرصه ایران پژوهی"

کازرون و آثار نشر کازرونیه است، در صورت تمایل ادامه مطلب را کلیک کنید.

در پاره ای از مآخذ قدیمی -مثل مجمل التواریخ و القصص( تالیف ۵۲۰ ه ق) از امان نامه ای سخن به میان آمده که گویا پیامبر اسلام (ص)برای خاندان سلمان فارسی در کازرون نوشته است.دارندگان این امان نامه فرزندان کسی بوده اند به نام ماه آذر بن فرّوخ که خود را برادر زاده سلمان فارسی معرفی می کرده است. حمدالله مستوفی (متوفی ۷۵۰ ه ق) در تاریخ گزیده می گوید: " این طایفه اکنون از اکابر فارس اند و به سلمانیان مشهور" نویسنده فارسنامه ناصری (متوفی ۱۳۱۶ ه ق) نیز از وجود قبرستان سلمانی ها در قصبه کازرون خبر می دهد که زیارتگاه اهالی آن نواحی است.میرزا حسن فسایی ، شیخ ابواسحاق کازرونی ، صوفی مشهور را نیز از اعیان این طایفه دانسته است.

ادامه مطلب را در وبلاگ دوست گرامی جناب دکتر ترکی بخوانید:

http://mr-torki.blogfa.com/post-116.aspx

 سنگ بتخانه سومنات هند، محراب بقعه شيخ ابواسحاق کازروني

"از وقايع اين روزگار يکي آنکه چون سلطان علاالدين پادشاه دهلي قدرتي يافت، در ذي حجه سال 698ق برادر خود ملک معزالدين را با نصرت خان که سردار او سپاه بود با لشکري گران به سوي کنبائت يکي از مشهورترين بلاد هند روانه کرد اين سپاه که درحدود چهار هزار سوار و بيست هزار پياده بودند جنگ سختي بکردند و غنايم بسيار به دست آوردند و قريب بيست هزار اسير گرفتند و سيزده فيل مهيب و عظيم به دستشان افتاد. بتکده ها را خراب کردند و بتها را شکستند. ... . بعد از مدتي از تخريب بتخانه، سنگي يشم رنگ از آنجا يافتند در غايت لطافت. يکي از تجار فرمود تا از آن محرابي ساختند و اطرافش را آيات قرآن نگاشتند. چون پرداخته گرديد، آن را تبرکا بر مقبره قطب الاوليا، الشيخ المرشد ابواسحاق ابراهيم بن شهريار بفرستاد. هم در آن نزديکي قبه اي بر سر قبر او برافراشتند و آن سنگ را در اطراف راست آن کار گذاشتند. من به زيارت آن بقعه نايل آمده ام و قصيده اي سروده ام. اين ابيات از آن قصيده است:

اي ز خاکت روشنايي چشم دوران يافته

خضر جان از مشرب تو آب حيوان يافته

آفتاب از غيرت قنديل والاقبه ات

خويشتن را چون دل قنديل سوزان يافته

جان کليد هشت جنت را ز روي فتح باب

از حروف شيخ مرشد هفت دندان يافته

چون که صرافان فطرت نقد وقتت مي زنند

نقد بواسحاقيت را سکه عرفان يافته

در مقام تربيت از کيمياي همتت

ذره کش مور مهين ملک سليمان يافته

ريزه خاشاک سر جاروب فراشان تو

زينت سر خاره زرين حوران يافته

خوان انعامت که لا مقطوعة دارد صفت

دايما از صوفي ابن الوقت مهمان يافته

روضه ات شد قدس ابراهيم و زاير در طواف

همچو حاجي ديدگان را زمزم افشان يافته

زد"شرف" لبيک صدق و از صفاي مرشدي

نفس حيواني به روز عيد قربان يافته"

منبع: تحرير تاريخ وصاف(تاليف وصاف الحضره شيرازي)، بازنگاری عبدالحميد آيتي، تهران، موسسه مطالعات و تحقيقات فرهنگي، ص 242 ذيل فتح سومنات